Dear friends of IAHD. My name is Anabella Mazzini. I'm from Argentina and I have a spinal cord injury because of a car accident in 2006, I would like to tell you part of my story.

When I was 22 I used to go everywhere around the country. At that age, I went with an ex-boyfriend to the North. During the trip we wanted to make ski in a narrow route with nothing more than mountains. He lose control of the car and it started falling in the Mountain like 600 feet. After three tumbles I broke my fifth and sixth cervical vertebs. After that I came by sanitary plane to the capital. Two months in a coma, one year of rehab and I started to restore myself again.

It has been 13 years since that day, I made many, many things during this time , I studied, I'd change my values, I work on the radio, I always liked to swim, it was a long trip to refind myself. But recently I found a new love, a truly and endless love; and I want you to know that Im thankful to find people like Daniel Zuber and his team who make me live the best experience underwater. Diving is my new love. He was very patient and he explained me about the equipment, the techniques, breathing, movements and every detail, being punctually pointing to enjoy that moment and things didn't change in the surface.

I'm very happy to be able to celebrate this newborn, twice this month, through the knowledge of such amazing representantive , Daniel. Im very pleased to know diving is now an inclusive activity and an instrument of social integration. I never imagine how important diving was going to be for me and other people with diversities, You should see how happy we are joining it and we are always expecting for others to know and discover the underwater magic ! Kind Regards, Anabella Mazzini

Zijn rolstoel ligt nu in de schuur. De “ziekte van Bechterew” heeft hem bijna vijftien jaar aan zijn rolstoel gebonden. Totdat hij zijn duikbrevet haalde en ging duiken. Harry: "De extreme pijn is weg, ik slik nauwelijks nog medicijnen, ik slaap weer goed en.ik loop als een kieviet." Duiken is nu zijn passie, maar ook zijn therapie. "Dat klopt zegt hij lachend," want als ik niet duik, keren de klachten terug."

De ziekte van Becherew wordt in de volksmond Ontstekingsreuma genoemd. Het is een chronische ontsteking aan gewrichten, spieren en bindweefsel, die het kraakbeen aantast en tot extreme pijn leidt. Harry Beekelaar ontwikkelde de ziekte toen hij 28 jaar was. "In het begin viel het mee," vertelt hij over het ziekteverloop. "Maar naarmate de tijd verstreek namen de klachten toe. Op het laatst kon ik bijna niks meer, zelfs niet slapen. Ik heb een half jaar zittend geslapen vanwege de pijn in mijn rug, heupen en benen."

De maatschappelijke gevolgen waren enorm. Harry deed de juwelierszaak, die hij van zijn vader had overgenomen, van de hand en ging thuis werken als horlogemaker. Winkelen, spelen met de kinderen, auto rijden, vakantie, sport... hij kon niets meer en de pijn in zijn ledematen nam hand over hand toe.

Toen ik in 1980 de diagnose kreeg dat mijn uitvallen het gevolg is van Multiple Sclerose,wist ik dat mijn mobiliteit minder zal worden.

De grootste uitvallen heb ik in het onderlijf en met name de benen.

Zwemmen is het laatste wat ik zelfstandig heb kunnen doen totdat het een te zware inspanning voor mijn benen was.

Ben nu volledig afhankelijk van mijn rolstoel en de andere hulpmiddelen.

Op vakantie in Turkije, Bodrum, hotel Sundance, kwam ik in contact met de IAHD.

De duiksport was mij volledig onbekend,maar ik kreeg de uitnodiging om onder deskundige begeleiding het duiken eens te proberen.

In this occasion, I would like to congregate all of those involved in bringing a sea change in the lives of the disabled in Oman.

I really would like to commend the efforts of the International Association for the Handicapped Divers (IAHD) in Oman and everyone involved in bringing about happiness and joy in the lives of the disabled. It’s not an easy task and that’s why the Ministry appreciate the successful efforts by the IAHD in introducing the disabled into a total new and unexplored world, which is going to give them immense relief, joy and open up a whole new experience towards a hopeful future.

While I commend the efforts of the IAHD, I would also exhort the public at large to promote and support such selfless initiatives. If all of us unite for the betterment of the disabled in Oman, we will see greater changes in them and will definitely help improve their well-being.